Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Στην υγειά μας.-


Και κάπου ανάμεσα στις καταστροφές μου, έρχεσαι.

Με μια μικρή ανάσα στο λαιμό, με κάνεις να αισθάνομαι ζεστασιά.

Με μία μικρή πίεση του μικρού δαχτύλου του δεξιού μου χεριού με κάνεις να καταλαβαίνω την απουσία σου.

Ναι, κάποιες φορές είμαι τόσο αφηρημένη που δεν καταλαβαίνω ότι μπήκες.

Έρχεσαι και κάθεσαι δίπλα μου.

Ξαπλώνεις δίπλα μου.

Κοιμάσαι δίπλα μου.

Δίπλα μου.

Εγωιστικό δεν λέω.

Μα αν αυτό είναι το κουσούρι μου, ας είναι.

Χρειάζομαι να νιώθω την παρουσία σου.

Μου δίνεις δύναμη.

Μου δανείζεις το χαμόγελο σου όταν το δικό μου κουράζεται.

Μου χαρίζεις την ασφάλεια που νόμιζα πως είχα χάσει.

Νόμιζα την είχες πάρει. Όταν έφυγες.

Με αυτό το μακρύ, λευκό νυχτικό.

Σερνόταν στο τσιμέντο. Τα πόδια σου ξυπόλητα. Γυμνά.

Σκούρα μαλλιά. Και ανακατεμένα.

Μάτια θλιμμένα, μα χαμογελαστά.

Να, σαν τα δικά μου!

Τώρα που κοιτάω τα δάχτυλα μου καθώς πληκτρολογώ, και αυτά μοιάζουν με τα δικά σου.

Και εκεί που νόμιζα πως δεν είχα τίποτα δικό σου…

Βλέπεις, είχα ξεχάσει πως είμαι όλη δική σου.

Και πάντα θα είμαι.

Και πάντα θα είσαι.

Εγωίστρια, ναι.

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Ανάρρωση


Καρδιά.
Χρυσαφί λερωμένο με κόκκινο.
Ίσως και το αντίθετο.
Χρώμα αδυναμίας.
Χρώμα λιποθυμίας.
Ίσως και αγάπης.
Ποιας αγάπης…
Αν αγαπούσε αυτή η καρδιά θα χαιρόταν.
Το κόκκινο δηλώνει την χαρά της.
Το χρυσαφί την αδυναμία?
Την αρρώστια της θαρρώ.
Και τα βαριά τσιγάρα?
Αυτά είναι για μένα. Και μόνο.
Η ψυχή σου ξέρει…
Και το σώμα πλέον.
Το κομμάτι που αφαιρέθηκε δεν ξεθώριασε τίποτα όμως.
Το μυαλό δεν επικοινώνησε ακόμη.
Η καταστροφή κοντά. Το παραδέχεσαι?
Από απέναντι είναι θρίαμβος.
Εγωισμός. Από σένα? Αλήθεια?
Είναι πρόσφυγας εδώ και καιρό.
Ψέματα.
Πόσο θα το ‘θελα…
Χάνεσαι.
Απλά ξεθωριάζω. Μη δίνεις σημασία. Εδώ είμαι ακόμη.
Κι αν χαθείς?
Θα έρθεις μαζί μου.
Μα δεν θέλω.
Μ’ ακούς?
Δεν έχει σημασία. Ποτέ δεν είχε.
Κλαίω.
Πάντα αυτό έκανες. Πάλι εγώ σε ορίζω.
Πες μόνο το γιατί.
Γιατί… Γιατί η καρδιά θα είναι πάντα χρυσαφί λερωμένο με κόκκινο.
Γιατί πάντα θα ξεθωριάζω.
Γιατί δεν είδα ποτέ το πράσινο βλέμμα.